اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من باری از مردن در سرزمینی است

که مزد گورکن از بهای آزادی آدمی افرون باشد.

خود مبهوت نگاه

آن زمان را گویم که:

...

هیچ...

 توان تعریفش را نیست.

بر پیشانی و دست هایش عرق سرد نشسته بود.

پریشان بود. راه می رفت و فکر می کرد.هر چه بیش تر فکر می کرد پریشان تر می شد. تصمیم به خواب گرفت. دراز کشید.

بانگ اذان را شنید.آرامش گرفت و کم کم خیلی آرام تکرار کرد:

اشهد و ان لا اله الا الله

 اشهد ان محمد رسول الله

دیگر صدای نیامد.