اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.

به جان منت پذیرم و حق گزارم!

                                   - که می خواند

سرود رفتن و رفتن

                            - و بر نگشتنها

باز بر خواهم گشت

                            تو به من می خندی

من صدا میزنم

                " آی

                      "باز کن پنجره را!!

پنجره را می بندی

   شایسته ی آفرینه ای که نواله ی ناگزیر را گردن کج نمی کند.

        و  دیگر گونه خدایی آفریدم.  

      آنان

       به چرای مرگ خود آگاهند.

.

.

 هیچ ندارم که بگویم...

اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من باری از مردن در سرزمینی است

که مزد گورکن از بهای آزادی آدمی افرون باشد.

                 این گونه

                             به اعتماد

 نام خود را با تو می گویم

کلید خانه ام را در دستت می گذارم

نان شادی هایم را با تو قسمت می کنم

به کنارت می نشینم

                                 و بر زانوی تو

این چنین آرام به خواب می روم؟

کیستی که من

                   این گونه به جد

در دیار رویاهای خویش

با تو درنگ می کنم؟

زير بيدي بوديم
برگي از شاخه بالاي سرم چيدم گفتم
چشم راباز كنيد آيتي بهتر از اين مي خواهيد ؟
مي شنيدم كه بهم مي گفتند
سحر ميداند سحر
سر هر كوه رسولي ديدند
ابر انكار به دوش آوردند
باد را نازل كرديم
تا كلاه از سرشان بردارد
خانه هاشان پر داوودي بود
چشمشان رابستيم
دستشان را نرسانديم به سرشاخه هوش
جيبشان را پر عادت كرديم
خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم
 
 

 گر چه پایان راه پیدا نیست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

در روزگار آتش و آهن ، جنايتي است

اما من از درخت سخن گفتم

زيرا كه هر درخت به چشم من آيتي است

از

معجزه ي كه آدمي اش نام كرده اند

گفتند : آنكه خنده به لب دارد

نشنيده بی گمان خبر هولناك را

من خنده اي شگفت به لب دارم

زيرا كبوتران من از آستان صبح

پايان آن خبر را اعلام كرده اند

بی گمان چون نقش پا محو است در موج فنا

صورتش در وزش بیشه ی شور ابدی خواهد ماند

همه دریا از آن ما کن ای دوست

دلم دریا شد و دادم به دستت

مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

از سر بلند ترید کوه ها فرو می ریخت

گفتم:

برخیز و خواب را...

بر خیز و روشنی آفتاب را...

 آسمان مال من است

پنجره‌‌  فکر  هوا  عشق  زمین مال من است.

صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن

صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی آب

صدای انعقاد نطفه ی معنی

و بسط ذهن مشترک عشق

صدا صدا صدا تنها صداست که می ماند

 باز کن پنجره را

                               در بگشا

که بهاران آمد

 که شکفته گل سرخ

  به گلستان آمد

از چه دل تنگ شدی؟

دل خوشی ها کم نیست: مثلا این خورشید

کودک پس فردا

کفتر آن هفته

  صورتش در وزش بیشه ی شور ابدی خواهد ماند

همه چار فصلش آراستگی است

و هم نورد افق های دور باید شد

و گاه در رگ یک حرف خیمه باید زد

عبور باید کرد

و گاه از سر یک  شاخه توت باید خورد

من تو را خواهم برد به سر رود خروشان حیات

آب این رود به سر چشمه نمی گردد باز

 بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز

                             که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد

به قناری کوچکی دل باخته بود

آری آری زندگی زیباست

 زندگی آتشگهی دیرنده  پا برجاست

  گر بیفروزیش رقص شعله اش در هرکران پیداست

     ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست

چتر ها را باید بست

زیر باران باید رقت.

فکر را  خاطره را زیر باران باید برد.

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید

عشق را زیر باران باید جست

زیر باران باید با زن خوابید

زیر باران باید بازی کرد

زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی

 زندگی آب تنی کردن در حوضچه <<اکنون>>است

من نمی دانم

که چرا می گویند: اسب حیوان نجیبی است کبوتر

 زیباست.

و چرا در قفس هیچ کسی کرکرس نیست.

گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد.

چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید.