ولی من چگونه این را به تو بفهمانم؟

    راه من راه تو نیست

                              گر چه با هم میرویم دست در دست 

مردن من هرگز یکی از واقعیات دنیا برای خودم نخواهد بود.من هرگز نخواهم دانست که مرده ام.

من اطاعت کردم و بر خود عاشق شدم.

از کجایی در کجایی کیستی

رود باید  شد و رفت

دشت بایدشد و خواند

  چیز هایی را که دوست دارید

به دست آورید وگرنه مجبور می شوید

چیز هایی را که به دست آوردید

دوست بدارید

تنها چیزی که بدون هیچ تلاش و کوشش ، بالأخره نصیب ما میشود ، پیری است.

وقتي باران مي بارد همه چيز زيبا مي شود گلها درختان ....... همه چيز ميگما تو

هم برو زير بارون شايد يه فرجي شد

امروزه تعادل و هماهنگي ناديده گرفته مي‌شود، هر چند كه اساس عقل است. انسان‌ها همه كار را به افراط مي‌كنند. مردم اضافه‌وزن دارند چون پرخوري مي‌كنند. ورزشكاران (دونده‌ها) وضع و حال خود و ديگران را ناديده مي‌گيرند و به افراط مي‌دوند. مردم همه چيز را به افراط قصد مي‌كنند. زياده خوشگذراني مي‌كنند، به افراط يا به تفريط تفريح مي‌كنند. زياده حرف مي‌زنند بي آن كه معني داشته باشد. زياده نگران مي‌شوند. افكار افراطي فراوان است. يا هيچ يا همه چيز. اين روش طبيعت نيست.

در طبيعت اعتدال وجود دارد. جانوران به تعداد كم نابود مي‌شوند. نسبت موجودات زنده با محيط حفظ مي‌شود و حيوانات به تعداد زياد نابود نمي‌شوند. گياهان مصرف مي‌شوند و بعد دوباره مي‌رويند. منابع غذايي كاهش مي‌يابند و سپس دوباره پر مي‌شوند. از شكوفه‌ها بهره‌جويي مي‌شود، ميوه‌ها خورده مي‌شوند، ريشه‌ها ابقا مي‌شوند. نوع بشر، اعتدال را نفهميده، چه رسد به اين كه به آن عمل كند. راهبر انسان‌ها طمع و جاه‌طلبي است و ترس هدايت‌شان مي‌كند. به اين ترتيب سرانجام خود را نابود خواهند كرد. اما طبيعت به حياتش ادامه خواهد داد، حداقل گياهان باقي خواهند ماند.

شادي حقيقتاً ريشه در سادگي دارد. گرايش به زياده‌روي در فكر و عمل شادي را از ميان مي‌برد. افراط بر ارزش‌هاي اصولي سايه مي‌افكند. مردمان ديندار به ما مي‌گويند خوشبختي در سرشار كردن قلب‌ها از عشق، ايمان و اميد است. در نيكوكاري و مهرباني است. در واقع حق با آنهاست. چنين طرز برخوردي با ديگران، معمولاً اعتدال و هماهنگي به دنبال دارد. اين يك وضعيت جمعي «بودن» است. در چنين روزهايي، آنها در وضعيت متحول شدة آگاهي هستند. گويي انسان تا زماني كه روي زمين است در وضعيت طبيعي خود قرار ندارد. بايد به وضعيت دگرگوني و تحول برسد تا خود را از عشق و نيكوكاري و سادگي سرشار كند، تا پاكدامني را احساس كند، تا خود را از شر ترس‌هاي ديرينه رها كند.

 زندگي راز بزرگي ست كه در ما جاري است. زندگي فاصله آمدن و رفتن ماست. زندگي وزن نگاهي ست كه در خاطره ها مي ماند.  شايد اين حسرت بيهوده كه در دل داري  شعله گرمي اميد تو را خواهد كشت. زندگي درک همين اکنون است. زندگي شوق رسيدن به همان فردائيست كه نخواهد آمد.

كسي كه دوربين نباشد ، گرفتار خطرهاي نزديك مي شود. زندگي واقعا ساده است ولي ما اصرار داريم آن را پيچيده کنيم

انسان های موفق افرادی هستند که از لحظه های اکنون استفاده میکنند. همین امروز راهی دیگر در پیش بگیریم که از نظر فکری، عاطفی یا بدنی چالشی بیشتر داشته باشد. چالشها انسان را آبدیده تر میکنند. اگر میخواهیم که در راه رشد گام برداریم، هر روز بدنبال چالشی جدید برویم.

آینده از آن کسانی است که امکانات را پیش از آنکه آشکار شوند، می بینند. اگر آینده نگر نیستیم، باید به درون خود نگاه کنیم. بر علایق و استعدادهای ذاتی خود تکیه کنیم و به دنبال انگیزه در وجود خود باشیم. چرا که آینده بینی از درون سرچشمه می گیرد. و قدرت اجرایی را بالا میبرد. برای رسیدن به صفت های بایسته ی یک انسان موفق اولین اصل پی ریزی یک هدف است و بعد بررسی راهکارهای به فعل رساندن آن. از هم اکنون آغاز کنیم .

  عشق از دوستی پرسید: تفاوت من و تو در چیست؟

دوستی گفت: من دیگران را به سلامی آشنا می کنم، توبه نگاهی .

عبرت چه واژه زيبا اما غريبي است !شنيدم آنان كه از گذشته خود عبرت نمي گيرند چاره اي جز تكرار آن ندارند و آنجا بود كه فهميدم چرا زندگي ما تكراري است .